Route

In de zomer van 2012 heb ik samen met mijn vriendin Marjolein vanuit Apeldoorn de Camino naar Santiago de Compostella gefietst. Deze inspireerde mij om de Camino Frances, dit is het traject tussen de Pyreneeën en Santiago, in 2014 nogmaals te doen maar dan op een mountainbike over het wandelpad. Dit wordt door veel Spanjaarden en Italianen gedaan. Je zou de Camino als een hele lange mountainbikeroute van ca. 900 km. kunnen zien.

In mei 2014 heb ik deze tocht op de mountainbike met minimale bagage onder zeer wisselende weersomstandigheden volbracht. Onderweg, tijdens deze zware tocht, kreeg ik te maken met diverse tegenslagen welke ik gelukkig allemaal heb kunnen oplossen. Slapen deed ik onderweg in auberges (herbergen) en hotelletjes. Een onvergetelijke ervaring!

Bijna drie jaar later begint het weer te kriebelen en wil ik een vergelijkbare tocht gaan maken. Nu vanuit het zuiden over de Via del Plata.

De 1000 km lange “Via de la Plata” die vanuit Sevilla naar Santiago de Compostella loopt, is veruit de langste van de St Jacobsroutes (Caminos) in Spanje. De Via de la Plata vormde in de middeleeuwen de belangrijkste weg naar Santiago voor christenen afkomstig uit het door moslims overheerste Zuid-Spanje en Noord-Afrika. Na het volbrengen van de Via de la Plata gaat de route via Muxia naar Cabo de Finisterre en weer terug naar Santiago. Een route van ca. 200 kilometer extra. Ik zal ook dit keer het wandelpad volgen wat garant staat voor veel onverharde wegen en het nodige klim werk tot ruim 1300 hoogtemeters.

Om te navigeren gebruik ik een Garmin GPS waar de route in geprogrammeerd is. Daarnaast heb ik en route boekje met info over onder andere de route, slaapplaatsen, winkels en bezienswaardigheden.

Nog zes weken

Nog zes weken en dan ga ik weer op Camino. De voorbereidingen liggen mooi op schema. Afgelopen week het vliegticket naar Sevilla geboekt waarmee de vertrekdatum definitief is: zondag 21 mei 2017. Verder heb ik een routeboekje en pelgrimspaspoort ontvangen en de schelp voor om mijn nek gemaakt. Over deze laatste twee wil ik graag wat meer vertellen.

Pelgrimspaspoort
De ‘Credencial del Peregrino’, letterlijk de ‘geloofsbrief van de pelgrim’, is het op naam gestelde persoonlijke document dat bevestigt dat je als pelgrim onderweg bent. Het paspoort is genummerd, voorzien van je naam, paspoortnummer en de afgifte datum. Het wordt ook wel het ‘pelgrimspaspoort’ of de ‘stempelkaart’ genoemd. Je hebt het pelgrimspaspoort nodig om onderweg in de albergues te kunnen overnachten en je hebt de officiële nodig om op het pelgrimskantoor in Santiago de ‘Compostela’ over “La Credencial” in ontvangst te nemen. Om “La Credencial” te ontvangen moet je onderweg stempels verzamelen om aan te tonen dat je de Camino hebt gevolgd.

Schelp
De schelp is het embleem van de bedevaart naar Santiago de Compostela en staat in het algemeen symbool voor pelgrims. Het zichtbaar dragen van de schelp, op de hoed of op de jas genaaid, gaf bescherming tegen struikrovers, die de dragers uit een erecode met rust lieten (maar waarschijnlijk ook omdat ze wisten dat er bij de arme bedevaartgangers niets te halen viel). De schelp die ik zal dragen heb ik meegenomen van een vakantie in Spanje en zelf aan het kettinkje van mijn naamplaatje uit militaire dienst gemaakt zodat ik goed beschermd op Camino kan gaan ;).

Fietsjaar 2017

2017 belooft een mooi fietsjaar voor mij persoonlijk te worden. Op 21 mei zal ik met het vliegtuig naar Sevilla vertrekken om voor de derde keer op “Camino” te gaan. Eigenlijk had ik dit al in 2016 willen doen, maar door allerlei omstandigheden is dit toen niet gelukt. Mijn derde Camino zal gaan over de Via de la Plata oftewel de Zilverroute. Deze route gaat van Sevilla naar het noorden en komt na een kleine duizend kilometer aan in Santiago de Compostella. Vanuit Santiago wil ik nog een lus maken naar Muxia en Cabo Finisterre zodat het eindtotaal op ca. 1200 kilometer uit zal komen. Net als mijn tweede Camino zal ik deze tocht alleen gaan afleggen op de mountainbike waarbij zoveel mogelijk over onverharde wandelpaden zal worden gereden. Om het echte pelgrims gevoel op te doen en veelvuldig in contact te komen met andere pelgrims zal ik overnachten in albergues. Een echte uitdaging waarbij ik alles zelf zal moeten oplossen. Na beëindiging van de tocht zal ik weer terug vliegen naar Nederland.

Eind juli fiets ik samen met mijn partner Marjolein op en neer naar Berlijn voor een zomervakantie. Een stedentrip op de Henri Ververs manier.

Van 7 tot 15 oktober staat de voor mij grootste fietsuitdaging tot nu toe, het rijden van de Roc Du Maroc gepland. RocDuMaroc is een extreme mountainbike endurance voor iedereen die gepassioneerd is door fietsen, sport en zelfopoffering. Het is een MTB challenge waarbij het verlangen om uit te blinken en een passie voor uitdaging vereist is: het verlangen om datgene te bereiken wat weinigen je hebben voorgedaan, dit in extreme weersomstandigheden en met slopende afstanden.

Om dit allemaal te kunnen volbrengen zal ik een uitgebreid training programma gaan volgen, aangepast gaan eten, etc. om zo goed mogelijk aan de start van al deze uitdagingen te staan en optimaal te genieten.

Vind je het leuk om mij te volgen, dan kan dat. Zoals ik in het verleden al vaker heb gedaan zal ik ook nu weer een blog bijhouden. Dit blog is te vinden op: http://henriopcamino2017.blogspot.nl/. Ook kan je mij via Facebook volgen. Zoek op Henri op Camino en like de pagina en je zult niets missen.

Behalve als sportieve uitdaging zie ik het volbrengen van de tochten ook als een moment van reflectie. Vandaar dat ik deze reis koppel aan een goed doel: ‘Stop ALS’. Deze zeer ernstige spier-/zenuwziekte, een afkorting voor Amyotrofische Lateraal Sclerose, kenmerkt zich door het langzame afsterven van de zenuwcellen in het ruggenmerg en de hersenen. Spiergroep voor spiergroep valt uit. Gemiddeld leeft iemand nog maar drie jaar nadat de diagnose gesteld is. Over de oorzaak van de aandoening is nog steeds weinig bekend. Daarom werft Stichting ALS Nederland fondsen voor onderzoek. De stichting zet zich in voor een grotere bekendheid van de ziekte en voor een betere kwaliteit van zorg voor de 500 mensen die nu jaarlijks door ALS getroffen worden. Mijn moeder was één van hen, zij stierf in 2006 aan de ziekte. Zoals mij een lange weg op de mountainbike te wachten staat, is er ook nog een lange weg te gaan om ervoor te zorgen dat ALS definitief een halt toegeroepen kan worden, of zelfs maar te vertragen. ALS moet de wereld uit! Vecht daarom met mij mee tegen de ziekte. Kijk op de mijn blog en klik op de digitale collectebus en doneer een mooi bedrag. Alle beetjes helpen!

Persbericht

Apeldoorner Henri Ververs fietst naar Santiago de Compostela

Pelgrimstocht op mountainbike ten behoeve van spierziekte ALS

Eind mei 2017 vertrek ik voor mijn derde pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Dit keer ga ik de tocht vanuit Sevilla via de Zilverroute of Via de la Plata naar het beroemde bedevaartsoord per mountainbike af te leggen. Ofwel 1200 kilometer afzien op onverharde paden en over bergtoppen die variëren in de hoogte van 700 tot 1300 meter. Tijdens deze tocht wil ik geld inzamelen voor onderzoek naar ALS, een vooralsnog ongeneesbare spier- en zenuwziekte waaraan mijn moeder in 2006 overleed.

Behalve als sportieve uitdaging ziet ik het volbrengen van de Camino ook als een moment van reflectie. Vandaar dat ik deze reis koppel aan een goed doel: ‘Stop ALS’. Deze zeer ernstige spier-/zenuwziekte, een afkorting voor Amyotrofische Lateraal Sclerose, kenmerkt zich door het langzame afsterven van de zenuwcellen in het ruggenmerg en de hersenen. Spiergroep voor spiergroep valt uit. Gemiddeld leeft iemand nog maar drie jaar nadat de diagnose gesteld is. Over de oorzaak van de aandoening is nog steeds weinig bekend. Daarom werft Stichting ALS Nederland fondsen voor onderzoek. De stichting zet zich in voor een grotere bekendheid van de ziekte en voor een betere kwaliteit van zorg voor de 500 mensen die nu jaarlijks door ALS getroffen worden. De moeder van Henri Ververs was één van hen, zij stierf in 2006 aan de ziekte.

In de zomer van 2012 fietste ik de Camino naar Santiago de Compostela al eens in het gezelschap van mijn vriendin Marjolein. In 38 dagen overbrugde het duo destijds bijna 2700 kilometer rechtstreeks vanuit Apeldoorn naar de noordwestpunt van het Iberisch schiereiland. Ging deze eerste tocht voornamelijk over geasfalteerde wegen, nu waag ik mij twee weken lang op zijn mountainbike op het ‘ruigere gedeelte van het traject. Ditmaal voert de pelgrimstocht over onverharde paden en moeten onderweg bovendien bergen van 800, 1100 en 1300 meter beklomen worden. Via zijn blog en Facebookpagina houdt hij thuisblijvers dagelijks op de hoogte van zijn vorderingen.

Zoals mij een lange weg op zijn mountainbike te wachten staat, is er ook nog een lange weg te gaan om ervoor te zorgen dat ALS een definitief halt toegeroepen kan worden, of zelfs maar te vertragen. ALS moet de wereld uit! Vecht daarom met mij mee tegen de ziekte. Kijk op de mijn blog en klik op de digitale collectebus en doneer een mooi bedrag. Alle beetjes helpen.

Wie benieuwd is naar wat de fietsende pelgrim gaat meemaken tijdens zijn Camino, kan op http://henriopcamino2017.blogspot.nl/ de gewenste informatie vinden. Ook via Facebook, als Henri op Camino, is hij te volgen.

Onderweg .....

Onderweg zijn is,

Thuiskomen bij je zelf.

Reisschema bekend